از زوال ظهر از بلدى كه مقيم در آن است خارج شود ولى در نماز چنين شرطى نيست . شارح ( ره ) مىفرماين : دليل قاعده كلّى كه مصنّف ( ره ) فرموده روايتى است كه در اين باب وارد شده . مؤلف گويد : مقصود از روايت مشاراليها حديثى است كه صاحب وسائل آن را در ج 5 ص 492 به اين شرح نقل نموده : و فى عيون الاخبار باسانيد تأتى عن الفضل بن شاذان ، عن الرّضا عليه السّلام فى كتابه الى المأمون : و التّقصير فى ثمانية فراسخ و ما زاد و اذا قصرت افطرت . و نيز روايت صحيحه‌اى است كه مرحوم ملّا احمد تونى آن را در حاشيه مخطوطه چنين آورده : روى معوية بن وهب فى الصحيح عن الصّادق عليه السّلام انّه اذا قصرت افطرت و اذا افطرت قصرت . و سپس مىفرماين : اينكه بعضى از اصحاب قاعده را خدشه نموده و در بعضى موارد بين روزه و نماز فرق گذارده‌اند صحيح نيست . مؤلف گويد : مقصود شارح ( ره ) از بعض الاصحاب مرحوم شيخ در نهايه و مبسوط مىباشد كه فرموده كسى كه مسافرتش به منظور صيد براى تجارت باشد نمازش تمام ولى روزه‌اش قصر است .